Tjalling

In het najaar van 2003 bleek dat mijn man Mart niet meer op paard kon rijden en ik zelf ook soms last kreeg van rugklachten. Mennen, dat leek ons wel leuk. Maar ja nu nog een paard hebben die dat kan. Funny Boy mijn toenmalige paard schoot alle kanten op als hij alleen al een rijtuig zal staan.

Via markplaats kwam ik bij Debby Emo terecht, die een goed beleerde Fries te koop had en die zij verkocht vanwege haar rugklachten. Zij reed erop en spande Tjalling ook in voor de kar, zij heeft ook haar mendiploma met hem gehaald.

Ze woonde alleen erg ver van ons vandaag, in Vlagtwedde, ze had enkele foto’s van hem gemaild en zijn sprekende hoofd sprak ons meteen aan.

Op een zondag zijn we naar Vlagtwedde gereden, ongeveer drie uur rijden om hem te gaan bekijken, het klikte meteen met ons en met Debby. Debby die ook erg gehecht was aan Tjalling had al meerdere kopers gehad, maar bij ons had ze gelukkig het gevoel, dat hij goed terecht zou komen. Ik kreeg ook allerlei kranten artikelen mee en een formulier dat gebruikt was om zijn gewicht te raden.

Daarnaast een foto met verhaaltje waarin aangegeven stond dat Tjalling toen 12 jaar van zijn oude dag ging genieten. Ik heb nog steeds contact met Debby. 

Nou genieten doet hij wel bij ons, wij hebben de stallen aan huis en hij komt iedere dag in de wei, samen met Casper onze andere Friese ruin. Tjalling is echt maatjes met Casper, hiervoor hebben wij naast Tjalling twee andere paarden gehad, maar Tjalling gedroeg zich dan heel onderdanig naar de andere. Nu is hij gelijkwaardig en natuurlijk veel wijzer als Casper die net 6 jaar is en alles nog moet leren. Ze lopen samen in tweespan en hebben dan veel plezier in het bos. 

We hebben Tjalling laten keuren toen we hem kochten en de dierenarts was erg enthousiast over hem. Vervolgens zijn we een mencursus (volgens mij voor Tjalling de zoveelste !!) gaan volgen bij Martin van den Broek uit Eindhoven, die zelf klasse 4 marathon wedstrijden rijdt, nationaal en internationaal en voorheen tuigpaarden uitbracht. Als wij les kregen wilde hij altijd graag de laatste 10 minuten met Tjalling rijden, de 1^e keer schrokken we ervan, het was ineens een heel ander paard, hij was erg “heet” en danste voor de wagen hoe moesten wij daar nou mee kunnen rijden.

Terwijl tijdens onze lessen hij zo mak was als een schaap. Hij past zich echt aan, aan de rijder ! Geweldig, geweldig zei Martin wat een beweging en drang zit erin dat paard. Nadat we ons mendiploma hadden gehaald en meer ervaring op hadden gedaan, begrepen we wat hij bedoelde.

Vorig jaar ben ik menwedstrijden gaan rijden dressuur en vaardigheid, heel erg leuk. Het valt dan op dat Tjalling een erg voorwaartse Fries is, terwijl de andere Friezen halverwege de proef met de tong op de schoenen lopen. Ook tijdens de vaardigheid kan hij het van de KWPN paarden winnen. Zodra de bel gaat, gaat hij lopen.

We hebben 1 keer een marathon wedstrijd gereden met hem, maar dat vinden we zelf toch te zwaar. We zijn erg zuinig op hem en hopen nog heel lang plezier van hem te hebben en van hem te kunnen leren, want hij kan meer dan mijn man en ik samen. 

Daarnaast heeft Debby hem allerlei kunstjes geleerd toen ze niet meer op hem kon rijden, als hij iets lekkers van je wil gaat hij staan buigen in de stal en als je dan niet kijkt tijdens het uitmesten bijvoorbeeld, krijg je een duw, als je dan omkijkt buigt hij heel diep. De Spaanse pas kan hij ook heel goed. 

We vinden het heel erg leuk dat de stichting naar Tjalling genoemd is en hopen dat er via de opbrengsten van de stichting meer mensen kunnen paardrijden.

Ik hou jullie graag op de hoogte over de ontwikkelingen van Tjalling !

Jacky van Dulmen